Routing protokollerinin ne olduğuna derinlemesine inmeden bakacağız. Routing protokollerinin sınıflandırıldığı Distance Vector ve Link State kategorilerinin özelliklerini göreceğiz.

Routing Protokolü Nedir?

Bir router default olarak yalnızca tek direk bağlı bulunduğu networkleri bilir. Yalnızca konfigüre edilmiş routeları bilecektir. Bir interface’e IP verildiğinde (örn aşağıda solda yer alan routerda 10.5.1.1/24 IP adresi verilmiş olsun) router 10.5.1.0 networkünden haberdar etmiş oluruz. Subnet Mask’e bakıp network’u tespit eder. Daha sonra routing tablosuna giderek aşağıdaki satırı ekler.

(C) yani Connected anlamında. Yukarıdaki gibi bir ekleme yapıldıktan sonra S0/0 konfigüre edildiğinde onun için de aynısını yapacaktır. Fakat direkt olarak bağlı olmadığı networkler’i bilemez. Bu nedenle bilgisayarlar birbirine erişemeyecektir.

Aşağıdaki gibi bir yapıda yukarıdaki gibi statik route girilerek (S) sorun çözülebilir. (ip route 10.5.3.0 255.255.255.0 10.5.2.2) İki router iki network için bu kolay olabilir. Ama 4-5-20-10 network olduğu zaman static routing ile ilerlemek imkansız hale gelir. Bu nedenle bir routing protokolü kullanılır. RIP, OSPF, IS-IS, BGP, ve EIGRP üzerine konuşacağımız routing protokolleri olacak.

Routing protokollerinin her biri kendi uzmanlığına sahiptir. Bu routing protokolleri routerların kendilerini eğitmelerini sağlarlar.

Basit biçimde “hello” protokolü kullanılır. Hello mesajı sonrasında bildiği networkleri tanıtır.  Dinamik olarak aşağıdaki gibi ekleme yapar. Örneğin RIP protokolü kullanılıyor olsun.

Diğer router da benzer şekilde routing tablosuna ilgili satırı ekler. Bu iletişim tek bir kerede kalmaz belirli aralıklarla tekrarlanır. (Örn RIP için 30 saniye gibi) Routing protokolleri routerlar arasında komşu oluşturulmasının yanı sıra (neighbour routers) hata belirleme de sağlar. (failure detection)

Eğer yollardan biri çökecek olursa ne olur? Örneğin burada router1’den router2’ye giden bağlantı kesilmiş olsun. Statik routingde yedek bir path tanımlayabiliriz. (redunand path). Administrative Distance ile aralarında önceliklendirme yapabiliriz. Fakat iletişimde problem olduğunu tespit edip yedek bağlantıya geçecek bir sistem olmalıdır.

Yedek path ancak router yolun çöküğünü anladığında çalışacaktır. Çoğu case’de böyle bir durumda router yolun çöktüğünü anlayamaz. Statik route’ın hatayı farkettiği tek durum interfacelerden birinin down olmasıdır. Ama interface down olmayabilir.

Bu durumu aşağıdaki gibi açıklayabiliriz.

Örneğin yukarıdaki gibi bir cable modem kullanıyor olalım.  O taraftaki network down olduğunda evimizdeki modemde problem olmadığı için router problemi fark edemez. Modem bağlantısı up olduğu , modem de arada olduğu için router bunu anlayamaz. Yedek bir bağlantısı bile olsa statik olarak tanımlandığında ona geçmeyecektir.

Oysa Routing protokolü i sürekli hello mesajı yolladığından bunlardan belirli bir kısmı kaçırıldığında o komşunun down olduğunu anlayacaktır. Farklı bir yoldan gitmeyi deneyecektir.

Kimi durumlarda routing protokolleri de elverişsiz olabilmektedir. Routing protokolleri routing i kolaylaştırsalar da yanlış yöne gidebilirler. Bu nedenle routing protokollerinin detay özelliklerinin bilinmesi gerekir.

Routing protokolleri iki kategoride incelenebilir: Distance Vector ve Link State.

Özetle bir router yalnızca bir tip network’ü default olarak bilecektir. Routing protokolleri ile routerlar’ın dışarıdan müdahaleye gerek kalmayacak şekilde birbirlerine route’ları bildirdikleri bir dinamik bir yapı ile komşuluklar oluşturulmasını ve çöküşleri denetlenmesini sağlar.

Routing Protokolü Çeşitleri: Distance Vector ve Link State

Dİstance Vector protokolleri (RIP, EIGRP, BGP) yalnızca komşunun onara söylediklerini bilirler.

Bu çoğu zaman iyidir. Fakat bu Distance Vector protokollerin ağdaki bir çöküşü çözmesini yavaşlatır.

Bunun yanında link state protokoller tüm routing sisteminin bir haritasını barındırırlar. Harita barındırmaması Distance vector protokolleri işlemci ve bellek kullanımında daha verimli yapar.

Distance vector’leri daha düşük bir teknoloji olarak görmek hatalıdır çünkü örneğin bir distance vector protokol olan BGB internetin temel protokolüdür.

İnternet üzerinde majör bağlantı noktaları ve aralarındaki bağlantıları gösteren haritalara ulaşılabilir.

BGP dünyanın networklerini birbirine bağlar. Routerlarımızın internetteki yalnızca en iyilerini değil de hepsini bildiğini düşünelim. Bu mümkün olmadığından distance vector ile (aslında advance distance vector) kullanımı ile bu gereklilik ortadan kalkar. Routerlar yalnızca komşularının onlara söylediğini bilir. Bu bile binlerce route anlamına gelir. Bu nedenle daha çok kaynak tüketen link state internet boyutundaki bir networkle asla uyumlu olmaz.

Distance Vector routing protokollerin loop önleyici bir sisteme sahip olması gerekir. Route’ları gruplayan AS ( autonomous system ) ler oluşturup damgalayarak geri gelen routeları almaz.

Link State için tüm harita elinin altında olduğu için her path bilindiğinden loop önleme sitemine ihtiyaç duyulmaz.

Link State olarak OPSF ve IS-IS üzerinde duracağız.  OSPF en popüler routing protokollerinden biri iken IS-IS ise en az popüler olanlardan biridir.

Özetle distance vector ve link state routing protokollerin özellikleri aşağıdaki gibi sıralayabiliriz.

Distance Vector

  • Yalnızca komşusunun söylediğini bilir.
  • Memory/Processor açısından verimlidir.
  • Loop önleme sistemine ihtiyaç duyar.

Link State

  • Network sisteminin bir haritasını barındırır.
  • Kaynak tüketir.
  • Loopları doğası gereği önler.